เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยวเห็น “เด็กหนุ่มพาพ่อมากินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ” เมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่เขาทำ..ทุกคนในร้านถึงกับน้ำตาซึม!

282
เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยวเห็น “เด็กหนุ่มพาพ่อมากินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ” เมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่เขาทำ..ทุกคนในร้านถึงกับน้ำตาซึม!

คนโบราณบอกไว้ว่า “ความกตัญญูเป็นคุณธรรมที่สำคัญที่สุด” ใครที่กตัญญูต่อพ่อแม่ จะเจริญทำอะไรก็สำเร็จ ซึ่งไม่มีความดีใดสำคัญไปกว่าความกตัญญู แถมพฤติกรรมนี้ไม่แบ่งแยกอายุ เถ้าแก่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวเล่าเรื่องราวที่ทำให้เขาซาบซึ้งและไม่อาจลืมเลือน เพราะมันเป็นเรื่องที่มีคุณค่าเพียงพอให้ทุกคนต้องนับถือเด็กหนุ่มคนนี้..

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น

บ่ายของวันนึง อากาศค่อนข้างเย็น เถ้าแก่กับภรรยานั่งเฝ้าร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งจูงพ่อตาuอดมองไม่เห็นเข้ามาในร้าน ทั้งสองแต่งตัวดูสะอาดสะอ้าน จากแววตาของเด็กชายเขาเป็นคนฉลาด เด็กหนุ่มแบกกระเป๋าหนังสือไว้บนหลัง แล้วเดินเข้ามาเงียบๆ เขาค่อยๆ ประคองให้พ่อของเขานั่งก่อน จากนั้นก็วิ่งมาเอาเมนู เด็กชายอ่านเมนู

 

เขาก่อนตะโกนสั่งว่า.. “ก๋วยเตี๋ยวเนื้อสองชามครับ” ผมกำลังจะทำตามเมนูที่สั่ง แต่เห็นเด็กชายโบกมือ ทำสีหน้าขอโทษ และชี้ไปที่เมนูก๋วยเตี๋ยวราคาถูกบนผนัง แล้วทำท่าว่าประมารว่า เอา 1 ชามก่อน และจะชี้ไปที่ตัวเขาเอง

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น

ผมเข้าใจทันทีเลยว่าที่แท้เพื่อจะประหยัดเงิน ตัวเขาเองกินก๋วยเตี๋ยวถูกๆ แต่ก็ไม่อยากให้พ่อรู้ สักพักผมก็เอาก๋วยเตี๋ยวที่เขาสั่งไปวางหน้าเขา แล้วก็เอาก๋วยเตี๋ยวเนื้อไปวางหน้าพ่อเขา

 

เด็กชายเอาตะเกียบใส่มือพ่อแล้วว่า.. “พ่อครับ ก๋วยเตี๋ยวมาแล้ว ระวังร้อนนะครับ” แต่พ่อกลับไม่เริ่มกินทันที เอาตะเกียบลงไปคนในชาม และคีบเนื้อออกมาใส่ชามลูกชาย และพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า.. “แกกินเยอะๆ กินอิ่มแล้วก็ตั้งใจเรียนนะลูกเอ๊ย อีกหน่อยจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆได้ เรียนจบแล้วจะได้ทำงานที่มีประโยชน์กับสังคม”

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น

ลูกชายยิ้มๆ แล้วตอบพ่อว่า..  “ครับ”  เขาไม่ปฏิเสธเนื้อที่พ่อคีบให้ เขารอจนพ่อเริ่มกิน ถึงเอาเนื้อที่พ่อคีบให้เมื่อกี้กลับไปใส่ในชามพ่อเงียบๆ ด้วยความเชี่ยวชาญ ดูก็รู้ว่าทำแบบนี้เป็นประจำ

พ่อกินก๋วยเตี๋ยวไปหน้าก็ยิ้มไปแล้วพูดขึ้นว่า.. “ร้านนี้ก๋วยเตี๋ยวชามนึงให้เนื้อเยอะดีจัง” ลูกชายยิ้มๆก่อนว่า.. “ใช่แล้วครับ แทบจะล้นชามออกมา”

 

เถ้าแก่ดูเนื้อชิ้นบางๆ ในชามก๋วยเตี๋ยวแล้วรู้สึกละอายใจเล็กน้อยว่า ถ้าเรารู้ก่อนหน้านี้จะให้เนื้อพวกเขาเพิ่มอีกหน่อย ทันใดนั้นภรรยาของผมก็ลุกขึ้นยืนแล้วเข้าไปในครัวแล้วเอาเนื้อออกมา 1 จาน นำไปวางไว้บนโต๊ะหน้าสองพ่อลูก เด็กชายหนุ่มมองเห็นจานเนื้อจึงพูดขึ้นว่า.. “พวกเราไม่ได้สั่งนะครับ” ภรรยาของผมยิ้ม แล้วตอบว่า “นี่เป็นของขวัญพิเศษสำหรับวันครบรอบร้านของเรา ไม่คิดเงินจ้า” เด็กชายกับพ่อได้ยิน ดังนั้นก็ยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบคุณ

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น

เด็กชายคีบเนื้อในจานใส่ชามพ่อ รอจนพ่อกินอิ่ม เขาก็เอาถุงพลาสติกออกมาจากกระเป๋านักเรียน แล้วเอาเนื้อที่เหลือใส่ลงในถุง ตั้งแต่เข้ามานั่งในร้านจนกินเสร็จลุกออกจากร้านไป เด็กหนุ่มไม่ได้กินเนื้อเลยสักชิ้น เมียผมถอนหายใจก่อนจะพูดออกมาว่า “ช่างเป็นเด็กกตัญญูจริงๆ”

ผมเดินไปเก็บจานชามที่โต๊ะ แล้วก็อดร้องไม่ได้ เมื่อเห็นใต้จานเนื้อที่ภรรยาของผมยกมาให้เมื่อครู่ มีแบงค์และเหรียญวางอยู่พอดีกับค่าเนื้อจานนั้น ผมหยิบเงินขึ้นมามองหน้าภรรยา ไม่รู้จะพูดอะไร น้ำตาแทบไหลออกมา

เถ้าแก่ร้านก๋วยเตี๋ยว

เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น

แม้ว่าพวกเราจะไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้โตขึ้นมาแล้วจะทำงานอะไร แต่มั่นใจได้เลยว่าจะต้องทำให้พ่อของเขาสมหวังแน่ๆ เป็นคนที่ทำประโยชน์เพื่อสังคม เพราะว่าเขามี 2 สิ่งสำคัญที่สุดที่มนุษย์ควรจะมี นั่นคือความกตัญญู และความทะเยอะทะยาน

ทำบุญที่ไหน..มากมายเท่าใด

ก็ไม่เท่ากับ..การได้ดูแลพ่อแม่

กตัญญูเป็น..มงคลชีวิตอันสูงสุด

อย่าลืมดูแลพ่อแม่..ตอนยังท่านมีชีวิตอยู่

ก่อนทีจะไขว่ขว้า..เมื่อสายเกินไป

***ภาพที่ใช้เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น

ขอขอบคุณแหล่งที่มา : liekr

แสดงความคิดเห็น