ในการประชุมผู้ปกครอง ทุกคนต่างปรมมือ เมื่อพ่อผู้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆพูดจบ

ในการประชุมผู้ปกครอง ทุกคนต่างปรมมือ เมื่อพ่อผู้แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่าๆพูดจบ

ชายแต่งตัวมอมแมมไปประชุมผู้ปกครอง ทุกคนพากันหัวเราะ แต่พอเขาขึ้นพูดบนเวทีทำเอาทุกคนน้ำตาซึม!
เมื่อไม่นานมานี้เว็บไซต์ต่างประเทศได้เปิดเผยเรื่องราวของชาวเน็ตท่านหนึ่งโดยระบุว่า งานประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง

ผู้ปกครองเริ่มทยอยกันเดินเข้ามาในห้องประชุม ทุกคนแต่งตัวสุภาพและเป็นทางการ ผู้ปกครองที่เข้ามาต้องไปลงชื่อ
และเดินไปนั่งในที่ที่ถูกจัดเอาไว้โดยจะมีป้ายชื่อแปะเอาไว้ที่เก้าอี้ เวลา 08:00 น. คุณครูใหญ่จะเริ่มทำการเปิดการประชุมผู้ปกครอง ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องประชุม เขาแต่งตัวสกปรกมอมแมม บนเสื้อมีคราบสี คราบดิน ดูแล้วเหมือนกับเพิ่งออกมาจากไซด์งานก่อสร้าง ครูผู้ช่วยเดินเข้าไปถาม “ไม่ทราบว่าคุณเป็นผู้ปกครองของ…?”

“ผมเป็นพ่อของหวังจื่อเหาครับ”

ครูจึงบอกว่าให้เดินไปลงชื่อ แล้วไปนั่งตามชื่อที่ระบุไว้ที่เก้าอี้“ขอโทษครับผมอ่านหนังสือไม่ออกครับ…”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวดิฉันลงชื่อให้แล้วพาไปเองค่ะ”เขาเดินก้มตัวตามครูไปยังที่นั่ง ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้ปกครองในห้อง ครูใหญ่ได้เชิญผู้ปกครองขึ้นมาพูด บอกเล่าประสบการณ์ในการอบรมลูก

แต่ผู้ปกครองที่ขึ้นมาพูดก็พูดไปในลักษณะคล้ายกัน คือมีกฎระเบียบที่สร้างให้ลูก หากลูกไม่ทำตามหรือฝ่าฝืน
ก็จะโดนลงโทษ อย่ างเช่นแม่คนหนึ่งให้ลูกอ่านหนังสือ ท่องศัพท์วันละ 2 ซม. และยังต้องไปเรียนพิเศษเสริมทุกอาทิตย์อีกด้วย หากลูกทำไม่ได้ก็จะไม่ได้รับค่าขนมครูใหญ่ขึ้นพูดอีกครั้ง

และแจ้งผลการเรียนเทอมที่แล้วให้กับทุกคน จึงขอเชิญผู้ปกครองของนักเรียนที่ได้คะแนนสูงที่สุดในชั้นเรียน
ขึ้นมากล่าวคำแนะนำวิธีการอบรมเลี้ยงลูกให้มีประสิทธิภาพ

ครูใหญ่เรียนเชิญพ่อของหวังจื่อเหาขึ้นบนเวที เขาเดินขึ้นมาอย่ างประหม่า ครูใหญ่แสดงความยินดีด้วยที่หวังจื่อเหา
ได้คะแนนท็อปของชั้นเรียนในปีนี้ ขอให้คุณพ่อช่วยกล่าวสั้นๆเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์แก่ผู้ปกครองท่านอื่น
ในขณะที่ผู้ปกครองคนอื่นๆต่างก็ตกใจ เพราะเขาเป็นคนไม่มีการศึกษาแต่ลูกชายเขากลับได้คะแนนสูงสุดในชั้นเรียน

“ผมไม่รู้ว่าจะแนะนำอะไรเพราะผมเป็นคนไม่มีความรู้ ผมแค่ชอบนั่งอยู่ข้างๆลูก นั่งดูลูกทำการบ้าน…”

“ผมทำงานที่ไซด์งานก่อสร้าง แต่ละวันก็จะยุ่งมากพอกลับถึงบ้านมีเวลาผมก็อย ากจะนั่งคุยกับลูก
ใช้เวลานั่งดูเขาทำการบ้าน พอเขาทำการบ้านเสร็จก็จะชวนเขาไปกินข้าวหาน้ำให้เขาดื่ม”

“ลูกชายเคยถามว่า พ่ออ่านไม่ออกแล้วรู้ได้ยังไงว่าผมทำการบ้านถูกหรือผิด ผมจึงบอกว่า
ก็ถ้าวันไหนแกทำเสร็จเร็วก็แปลว่าการบ้านมันง่าย ถ้าวันไหนแกนั่งคิดนานแสดงว่ามันย าก
ผมก็จะหาของกินที่เขาชอบหรือน้ำเย็นๆมาให้เขาสักแก้ว !”

ผมเคยถามลูกว่า ลูกอย ากมีชีวิตที่ดี มีบ้านสวยๆ มีรถดีๆขับไหม ลูกตอบว่า อย ากครับ ผมจึงบอกว่า พ่อไม่มีความรู้
อ่านหนังสือก็ไม่ออก จะไปทำงานอะไรดีๆก็คงย าก ได้แต่เป็นแรงงานแบบนี้ ถ้าลูกอย ากมีชีวิตที่ดี ลูกต้องตั้งใจเรียนหนังสือ ความรู้ที่ติดตัวลูกและช่วยให้ลูกมีอาชีพมีการมีงานที่ดีในอนาคตได้

ความจริงถ้าจะให้ขอบคุณก็ต้องขอบคุณคุณครูทุกท่านที่ช่วยสั่งสอนและให้ความรู้กับลูกชายของผม ทำให้เขามีวันนี้ ขอบคุณครับ เขาก้มหัวลงคำนับคุณครู เมื่อพ่อของหวังจื่อเหาพูดจบผู้ปกครองที่นั่งอยู่ในห้องก็ต่างปรบมือเสียงดัง

“คุณพ่อของหวังจื่อเหา พูดได้ดีมาก การให้เวลาอยู่กับลูกนั้นสำคัญมาก การพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
ให้กำลังใจในวันที่ลูกเหนื่อย จะทำให้ลูกรู้สึกมีคุณค่าและ เป็นแรงผลักดันทำให้เขาพัฒนาตัวเอง”

อย่ าคิดว่าเงินทองหรือสิ่งของจะทดแทนเวลาและความรักจากพ่อแม่ได้ เพราะสิ่งที่ลูกต้องการที่สุดไม่ใช่สิ่งอื่นใด
นอกจากเวลาที่ได้อยู่กับพ่อแม่เท่านั้นเอง

ขอบคุณที่มา : chonburipost.com,bitcoretech.com

แสดงความคิดเห็น