ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน สัจธรรมที่มีอยู่จริง

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน สัจธรรมที่มีอยู่จริง

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน สัจธรรมที่มีอยู่จริง

ทุ ก วันนี้การหวังที่จะพึ่งพาคนอื่นอย่ างเดียวนั้น คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

เพราะต่างคนต่างมีภาระ มีหน้าที มีสิ่งที่จำเป็นต้องทำ

สิ่งเดียวที่ดีที่สุด และควรทำ คือ การยืนด้วยขาของตัวเอง พึ่งพาตนเองให้มากที่สุด

ในเวลาที่ท้อแท้ สิ้นหวัง หดหู่ ไร้เรี่ยวแรง หมดกำลังใจ

มันน่าจะเป็นช่วงเวลาดีที่สุด

ที่เราจะมีใครสักคนเคียงข้าง

แต่ก็มีไม่น้อยที่หลายคนต้องอยู่เพียงลำพัง

เผชิญมรสุมชีวิตหลายๆ ตัวคนเดียว

ช่วงเวลาสาหัสเช่นนี้

คงจะดีหากมีใครสักคนข้างๆ

แต่พอเหลียวมองซ้าย-ขวา กลับไม่เหลือใครสักคน

ไม่ต้องเศร้า เสียใจ หดหู่ สิ้นหวังและทรมานไปเลย

ที่เราไม่มีแบบใครเขา

แม้ไม่เหลือใคร ก็ขอให้ระลึกรู้ว่าเรายังมี “สติ” อยู่เป็นเพื่อนร่วมทาง

มีความดีงาม อยู่เป็นเพื่อนคู่ใจ

มีศีลมีธรรม อยู่เป็นกัลย าณมิตรที่ดี

มีเงาตัวเองเดินเป็นเพื่อนร่วมทาง แม้นจะไม่มีใครเคียงข้าง ก็ไม่แปลกสักนิด

เวลาอ่อนล้าที่สุดให้ใช้ช่วงเวลานี้ หันหน้าพึ่ง “ธรรมะ”

เพราะคำสอนของพระพุทธเจ้าคือ “ธรรมะสอนให้เราหลุดพ้นจากความไม่สบายใจทั้งมวล”

ไม่รู้จะเริ่มยังไงก็เริ่มจาก ทาน-ศีล-ภาวนา

สวดมนต์ไหว้พระเพื่อให้ตนเองมีสติอยู่ ในลมหายใจเข้าออก

เมื่อใดที่เอาชนะความกลัวจากเรื่องที่เผชิญอยู่ได้

แล้วเหตุใดถึงจะอยู่กับตัวเองไม่ได้เล่า

ขอขอบคุณ : thatlikegood.com

แสดงความคิดเห็น